اینم دوتا از شعرایی که خودم سرودم

قدر ناشناس

منم مجنون و لیلایم تو بودی ، که آسایش ز چشمانم ربودی

ولی ای کاش نمی دادم دلم را ، به تو ای بی وفا که بی وجودی

شکسته شیشه قلبم ، مگر با تو چه بد کردم ؟

ولی ای کاش می دانستی ، چرا راه تو سد کردم

کنم لعنت به روز آشنایی ، دو صد لعنت به آن روز جدایی

نگویم من سخن از تو به هر کس ، همن دانم که خلی بی وفایی

نمی خواهم محبت را ز هر کس ، نداند قدر طاووس جغد و کرکس

که کس را ما ندانستیم که باشد ، که ناکس گشته ما را مالک و کس

خدا آرَد همان روزی که دانیم ، بسی بازیچه اندر این جهانیم

حرف دل

یکی آمد ز من پرسید ، چرا اینگونه غمگینی

به او گفتم به دل خورده ، یکی شمشیر سنگینی

دلم آتش گرفت از غم ، نوازش نیست مرا یکدم

یکی را دوست می دارم ، ندارد دوست مرا آنهم

خدا داند دگر باری ، اگر قلبم کند یاری

توانم هست کنم با عشق ، همی آواز دلداری

به خلوت با خودم گویم ، دگر عشقی نمی جویم

اگر کس خواهدم روزی ، خودش باید شود سویم

غرور خود شکستم من ، که جویم عشق پاکی را

مهدی قوامی